Mag ik je legitimatie even zien?

‘Wil je een paar biertjes meenemen als je naar de supermarkt gaat?’

‘Tuurlijk joh. Even mijn ID zoeken dan’

Licht bevooroordeeld stap ik in de auto richting de supermarkt, want ik durf te wedden dat ze het weer gaat vragen. Dat is immers altijd zo. Zeker bij de grote, gele supermarktketen die juist pleit altijd klantvriendelijk te zijn. ‘Hallo Jumbo’. Doe me een lol.

Om verwarring met een scholier te voorkomen, doe ik op een heel volwassen manier de boodschappen. Ik pak een karretje en gooi het vol met gezonde niet student-of scholierachtige producten. Sla, komkommer, aardappels die ik zelf nog moet schillen en gehakt voor hamburgers die ik zelf ga maken. Niets kant-en-klaar dus. Heel volwassen. Ik koop fruit in plaats van chips (ok, één zak dan) en Slimpie in plaats van Red Bull.
En ik koop een paar biertjes.
Voor mijn vriend.
Omdat ik samenwoon.
Want zo oud ben ik al.
Dat alles doe ik, heel burgerlijk, met een boodschappenlijstje in mijn handen, want na je drieëntwintigste ga je dingen vergeten.

Ouderdom alom, zou je zeggen, tot ik bij de kassa kom.

Terwijl de caissière mijn boodschappen scant, probeer ik alles zo snel mogelijk in te pakken. (Ik wil altijd eerder klaar zijn met inpakken dan het kassameisje kan scannen. Wedstrijdje. Het geeft me een kick, maar dat terzijde). Ik heb mijn ‘die-kan-je-pas-betalen-als-je-oud-bent-veel-te-dure-DKNY-tas’ zichtbaar naast de kassa neergezet en ik houd mijn autosleutels in mijn handen om extra als 18-plusser over te komen.

Zodra de biertjes op de loopband naderen, zie ik de caissière al een paar keer vluchtig naar me kijken. Ik hoop dat ze aardig kan schatten. De biertjes zijn nog een paprika en een broccoli van haar verwijderd, maar de vraag komt al…

‘Mag ik je legitimatie even zien?’
Ik: Zucht….. ‘Dat moet toch maar tot je vijfentwintigste?’
Zij: ‘Ja, precies, daarom ook’.
Ik: ‘Ik ben ouder’
Zij: ‘Sorry, maar dat moet ik wel even zien’

Ik weet dat ik dit als compliment moet zien, want we zien er allemaal graag jonger uit dan we zijn. Toch twijfel ik over dit compliment. Ik bedoel, ze schat me ruim acht jaar jonger. Dat is bijna een derde deel van mijn leven. Zie ik er zo kinderachtig uit? Dat is eigenlijk niet best. Wie is zij als 17-jarig meisje (dat schat ik, maar ik kan best aardig schatten. Zit er hooguit een half jaartje naast, maar zeker geen acht) om mij de stempel ‘kinderachtig’ te geven.

Ik heb zin om drama te schoppen, maar ik doe het niet. Dat is niet volwassen. Ik laat braaf mijn ID zien. Het ongeveer-17-jarige meisje kijkt ernaar, maar ik zie dat ze mijn leeftijd niet niet kan berekenen. Nog geen wiskunde-examen gedaan denk ik. ‘1989, dat maakt me zesentwintig’. ‘Bijna zevenentwintig en dus tien jaar ouder dan jij bent’. Dat laatste denk ik, maar zeg ik niet. Dat zou kinderachtig zijn.

Met het schaamrood op haar kaken zegt ze dat ik maar als een compliment moet zien.

Nou, vooruit dan maar. Als ze het over tien jaar nog steeds maar aan me vraagt.

Een gedachte over “Mag ik je legitimatie even zien?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s